Posts Tagged ‘soms’

Jol Corleone

vrijdag, november 5th, 2010

Afb. Jol Corleone

Soms zegt een foto meer dan duizend woorden, zo ook deze. Ajax is in de ban van een maffiabaas, Jol Corleone. Gelukkig heeft hij tegenwoordig een pak aan, dus is het duidelijker met wie we te maken hebben. Het is duidelijk wie momenteel de touwtjes in handen heeft bij Ajax. Hoe kan het anders dat er totaal geen druk lijkt te staan op de trainerspositie bij Ajax?

Terwijl wekelijks blijkt bij Ajax en Twente dat je verder komt met goede spelers en een goede tactiek dan met alleen goede spelers. Bij Twente zit er een duidelijke lijn in het spel, terwijl ze niet de beste spelers hebben in de Eredivisie. Er zit een idee achter alles wat ze doen, in tegenstelling tot bij Ajax.

Ik vraag me werkelijk af wat er op een tactische bespreking van Ajax gebeurt. Ik denk dat Martin Jol gaat zitten met Danny Blind links van hem, Cock Jol rechts, uiteraard staan ze. Daarna zegt hij de volgende woorden: Alle ballen op Suarez en El Hamdaoui. Als jullie ook maar één bal op die rolmops op links spelen, dan is het over. Gesnopen?

Dat moet gebeurd zijn met Toby Alderweireld. Hij gaf niet één, maar twee ballen achter elkaar op Sulejmani, en dat kan natuurlijk niet. Een andere reden waarom hij niet speelt, kan ik niet bedenken. Toby is 21, André Ooijer is 36. Ja, Toby maakt verdedigende fouten, maar Ooijer ook. Tegen Auxerre die rode kaart, tegen Excelsior de 1-0 van Daan Bovenberg, de 1-1 tegen Heerenveen. Daar ging de zogenaamde ervaren kracht niet vrijuit. Dus waarom speelt de talentvolle jonge speler niet in plaats van de ervaren rot die dezelfde fouten maakt?

Eenzelfde vraag kan ook gesteld worden over de linksback-positie, ik denk dat daar duidelijk wordt dat Danny Blind totaal geen inspraak heeft. Zijn zoon is een linkspoot die vorig jaar bij Groningen de sterren van de hemel speelde op onder andere de backpositie. Hij heeft daar potentie, terwijl de eerste linksback, Anita, nooit uit zal groeien tot een topper op die positie, alleen al omdat hij rechtsbenig is.

In de anderhalf jaar dat Jol inmiddels de baas is bij Ajax is er totaal geen vooruitgang geboekt, de tactiek is totaal weg en er zit totaal geen idee meer achter. We staan derde in de competitie, derde in de Champions League poule. Toch is er totaal geen druk bij Martin Jol.

Waarom niet? Omdat hij het perfect gespeeld heeft. Hij kwam binnen toen angst hoogtij vierde, omdat Marco van Basten gefaald had. Wij dachten dat Ajax er nooit bovenop zou komen. We hebben namelijk al zoveel coaches weggestuurd en dat heeft ons niet geholpen. Toen is hij ingesprongen, heeft hij zijn mannetjes geplaatst, waarmee hij totaal het wetboek van Coronel negeerde. Spelers voor de Breedte werden gehaald, mannetjes werden op de posities gezet en uitgekozen door Jol zelf.

De enige scout die nog actief was het laatste anderhalve jaar, heette Mino Raiola. De zaakwaarnemer heeft onder andere Zé Eduardo, Kerlon, Pantelic, Atouba en Mido naar Ajax gebracht. Een saillant detail is dat de Haarlemmer eerder persona non grata was bij Ajax, omdat hij aangestuurd had tot een breuk met Ibrahimovic, Maxwell, Grygera en diezelfde Mido. Het is dan ook onbegrijpelijk dat hij weer binnen wordt gelaten. Begin dit jaar speelde hij het bekende spelletje weer toen Jol naar Fulham zou gaan als hij niet mocht investeren.

Daarnaast dekt Martin Jol zich op elke hoek in, voor elke wedstrijd zegt hij dat zijn ploeg zo jong is en dat de tegenstander toch best wel een goede ploeg is. Ook is dat kunstgras zo vervelend en staan alle ogen altijd op Ajax. Hij kan er eigenlijk niks aan doen, hij doet alles goed. Hij haalt de geweldige El Hamdaoui bijvoorbeeld, dat Suarez niet meer presteert is vervelend, maar niet zijn schuld. Oh, en dat rapportje van Coronel, dat was van voor zijn tijd.

Alles in de club draait nog maar om één ding. Martin Jol en zijn ego. Alle beslissingen worden genomen door Jol, maar de steden waar de maffia heerst zijn zelden gezond. Zo ook met clubs en Jol. Het lijkt mij tijd dat Rik van den Boog de macht terug pakt, ballen toont, tegenover Jol gaat zitten en zegt: Ik wil resultaat zien Martin, anders ben je weg, capiche?

Bobby Mostertman

De Ajax-evangelie

maandag, januari 18th, 2010

Veel supporters vergelijken Ajax met liefde, een completere vergelijking zou gemaakt kunnen worden met religie.

Liefde is vergankelijk, wordt minder, verliest zijn glans, voor Ajax ga ik heel mijn leven door het vuur. Ajax blijft, terwijl scheidingen steeds meer voorkomend zijn. Eens Ajacied, altijd een Ajacied, Ajax zit in je bloed, niet alleen in je hart. Op Ajax wordt je niet verliefd, je wordt erin gezogen, door een vader die je elke zondag meesleept naar onze ovale kerk, een vriend die zo hartstochtelijk vertelt over onze Jezus, Johan Cruijff en zijn Judas Marco van Basten, of door een priester die op de televisie zijn kunsten vertoont.

Andere religies bestaan, PSV, Feyenoord, of internationaal Manchester of Real Madrid. Er zijn zelfs andere religies beïnvloed door de onze, kijk maar naar FC Barcelona. Atheïsten zijn er ook veel, sommigen verklaren je voor gek. Men vraagt ons wel eens, waarom blijven jullie gaan, zelfs als het zo slecht gaat? Ik geloof dat er meer is, dat zou menig gelovige zeggen of God heeft altijd een reden, een correcter antwoord zou wezen; het heeft geen reden, we komen omdat we niet anders kunnen. Zo zijn we opgevoed of we zijn het gewend. We blijven blind in Ajax geloven.

Jammer genoeg hebben we ook onze Geert Wildertjes. Derkssen, vd Gijp en nog veel meer televisiepersoonlijkheden zijn ons liever kwijt dan rijk. Terroristen zijn er eveneens, alleen wij noemen ze hooligans.

Net als gelovigen, beleeft iedereen Ajax anders, de één scandeert elke zondag liederen in ons gebedshuis, een ander bidt thuis voor de tv, weer een ander gelooft passief, hij heeft een voorkeur, maar het is hem geen levenstijl. De één neem het niet zo nauw, de ander bestudeert de Tora letter voor letter. De één volgt alles op wat onze paus predikt, de ander bekijkt alles kritisch. Al geloven ze hetzelfde, zorgt de andere belevenis ook in voetbal soms voor strubbelingen. Zo wordt er in de kerk altijd minachtend gedaan over teletekst-supporters.

Het laatste deel dat overeen komt is de onvoorwaardelijke liefde. Wij houden van onze rood-witte god. Ook al maken onze priesters fouten, verdedigen ze slecht uit, verliezen ze  punten tegen Timisoara en houdt NAC een punt over aan een ontmoeting,  ook al lijkt het soms of onze God niet meer bestaat. Wij blijven geloven, altijd. En vaak, als het op zijn slechtst gaat, dan geeft Hij weer een teken van leven, een teken dat Hij nooit is weggeweest, maar alleen als we blijven geloven.

Bobby Mostertman