Posts Tagged ‘psv’

De achilleshiel van dit Ajax

dinsdag, augustus 16th, 2011

De gemiddelde Ajacied heeft niks te klagen over de eerste wedstrijden van het drie sterren dragende Ajax. De eerste wedstrijd (uit tegen de Graafschap) werd met 1-4 gewonnen en Heerenveen werd in de ArenA met 5-1 bij vlagen weggetikt, zelfs zonder aanvoerder Jan Vertonghen. Nieuwe aankopen Boerrigter en Sigthorsson passen perfect in het spel en Sulejmani begint weer zijn oude niveau te halen. Daarnaast speelt PSV inmiddels op hetzelfde niveau als het seniorenteam van vijfdeklasser Eindhoven AV en is de kans dat FC Twente twee van z’n spelbepalers verliest nog aanwezig. Geen vuiltje aan de lucht voor Ajax.

Dat lijkt tenminste zo, maar eigenlijk is er toch één groot zwak punt te vinden. Tien van de elf basis-posities zijn bezet door een goede speler die in de voetbalvisie van Frank de Boer past. Vermeer, Van der Wiel, Alderweireld, Vertonghen, Boilesen, Janssen, Eriksen, Boerrigter, Sigthorsson en Sulejmani kunnen allemaal perfect meekomen. Dan houden we nog één speler over, als we dit seizoen geen kampioen worden, komt dat doordat deze jongen in de basis staat, tot mijn grote spijt, is die jongen Siem de Jong.

De in Zwitserland geboren spits annex middenvelder maakte zijn debuut in 2007 en kreeg onder Martin Jol een belangrijke positie achter Pantelic toebedeeld, niet als aanvallende middenvelder, maar meer als tweede spits, zijn taak was duidelijk, hij moest in de gaten springen die de Serviër voor hem achterliet en Siem deed dat met verve en zijn attitude veroverde al snel de harten van de fans. Door zijn harde werken kreeg hij het volgende jaar een basisplaats op de 10 positie. Echter Pantelic was weg en hij moest zelf gaan voetballen. Onder Jol kreeg hij steevast een plaats op het middenveld toebedeeld, maar daar raakte hij geen pepernoot meer.

In de tweede seizoenshelft nam Frank de Boer het stokje over, Siem had het geluk dat Mounir El Hamdaoui het balletje liet vallen. Daarom kon Siem in de spits gaan spelen, iets wat hij aardig kan, zonder dat het ooit een nieuwe Bergkamp zal worden. In de zomerstop werd echter een nieuwe spits gehaald en gaf Siem aan dat hij constanter is op het middenveld.

Dit bewees Siem in de eerste drie wedstrijden (JC schaal meegerekend) heel duidelijk, Siem loopt constant achter de bal aan, Siem vertraagt constant het spel, Siem verspeeld constant de bal op een knullige manier en Siem laat constant zien dat hij het spel dat Frank de Boer wil spelen niet aan kan. Frank houdt van voetbal, wil het spel laten lopen, wil snelle pasjes zien en wil combinaties voorop hebben. De 22-jarige Siem is in zo’n systeem nooit een tussenstation.

Zelfs Jan-Joost van Gangelen kon ongetwijfeld zien dat we tegen De Graafschap veel beter gingen spelen met Anita op het middenveld. In de eerste helft gingen de aanvallen over rechts en telkens was het Siem die de bal te lang vast hield, of hem in de voeten van een tegenstander speelde en dan hebben we het nog niet eens gehad over zijn belabberde strafschop. In de tweede helft konden we frank en vrij voetballen doordat Janssen dichter bij de goal speelde en Eriksen op zijn natuurlijke positie (rechtspoot op rechts) speelde.

De wedstrijd tegen SC Heerenveen was overtuigend, maar een leek kon zien dat elke gevaarlijke aanval ontstond als Siem niet aan de bal kwam. Gingen de aanvallen wel over Siem, dan werd de bal al snel verspeeld. Alleen in de luchtduels is hij bruikbaar, maar hoe vaak krijg je luchtduels als aanvallende mid?

Siem is telkens de grote dissonant, en het is een kwestie van tijd voordat De Boer inziet dat het beter is om Anita of Serero als derde man op het middenveld te posteren, Serero zou dan direct de plaats van De Jong innemen, of Anita zou controlerend kunnen spelen, waardoor Janssen verder naar voren kan staan. Dat laatste heeft mijn voorkeur, omdat de positieve kanten van Janssen zo beter benut worden.

Het is heel erg jammer, maar voor de perfecte prof Siem de Jong, is het maximaal haalbare bij een succesvol Ajax een plek op de bank. Er is geen plaats meer voor de man die ons, als spits, naar het 30ste kampioenschap heeft geschoten. De enige vraag die rest is, hoe lang duurt het voordat de sympathieke voetballer zijn ogenschijnlijk eindeloze voorraad goodwill heeft opgebruikt?

Bobby Mostertman
Ook te volgen op Twitter

De Ajax-evangelie

maandag, januari 18th, 2010

Veel supporters vergelijken Ajax met liefde, een completere vergelijking zou gemaakt kunnen worden met religie.

Liefde is vergankelijk, wordt minder, verliest zijn glans, voor Ajax ga ik heel mijn leven door het vuur. Ajax blijft, terwijl scheidingen steeds meer voorkomend zijn. Eens Ajacied, altijd een Ajacied, Ajax zit in je bloed, niet alleen in je hart. Op Ajax wordt je niet verliefd, je wordt erin gezogen, door een vader die je elke zondag meesleept naar onze ovale kerk, een vriend die zo hartstochtelijk vertelt over onze Jezus, Johan Cruijff en zijn Judas Marco van Basten, of door een priester die op de televisie zijn kunsten vertoont.

Andere religies bestaan, PSV, Feyenoord, of internationaal Manchester of Real Madrid. Er zijn zelfs andere religies beïnvloed door de onze, kijk maar naar FC Barcelona. Atheïsten zijn er ook veel, sommigen verklaren je voor gek. Men vraagt ons wel eens, waarom blijven jullie gaan, zelfs als het zo slecht gaat? Ik geloof dat er meer is, dat zou menig gelovige zeggen of God heeft altijd een reden, een correcter antwoord zou wezen; het heeft geen reden, we komen omdat we niet anders kunnen. Zo zijn we opgevoed of we zijn het gewend. We blijven blind in Ajax geloven.

Jammer genoeg hebben we ook onze Geert Wildertjes. Derkssen, vd Gijp en nog veel meer televisiepersoonlijkheden zijn ons liever kwijt dan rijk. Terroristen zijn er eveneens, alleen wij noemen ze hooligans.

Net als gelovigen, beleeft iedereen Ajax anders, de één scandeert elke zondag liederen in ons gebedshuis, een ander bidt thuis voor de tv, weer een ander gelooft passief, hij heeft een voorkeur, maar het is hem geen levenstijl. De één neem het niet zo nauw, de ander bestudeert de Tora letter voor letter. De één volgt alles op wat onze paus predikt, de ander bekijkt alles kritisch. Al geloven ze hetzelfde, zorgt de andere belevenis ook in voetbal soms voor strubbelingen. Zo wordt er in de kerk altijd minachtend gedaan over teletekst-supporters.

Het laatste deel dat overeen komt is de onvoorwaardelijke liefde. Wij houden van onze rood-witte god. Ook al maken onze priesters fouten, verdedigen ze slecht uit, verliezen ze  punten tegen Timisoara en houdt NAC een punt over aan een ontmoeting,  ook al lijkt het soms of onze God niet meer bestaat. Wij blijven geloven, altijd. En vaak, als het op zijn slechtst gaat, dan geeft Hij weer een teken van leven, een teken dat Hij nooit is weggeweest, maar alleen als we blijven geloven.

Bobby Mostertman