Posts Tagged ‘niks’

De achilleshiel van dit Ajax

dinsdag, augustus 16th, 2011

De gemiddelde Ajacied heeft niks te klagen over de eerste wedstrijden van het drie sterren dragende Ajax. De eerste wedstrijd (uit tegen de Graafschap) werd met 1-4 gewonnen en Heerenveen werd in de ArenA met 5-1 bij vlagen weggetikt, zelfs zonder aanvoerder Jan Vertonghen. Nieuwe aankopen Boerrigter en Sigthorsson passen perfect in het spel en Sulejmani begint weer zijn oude niveau te halen. Daarnaast speelt PSV inmiddels op hetzelfde niveau als het seniorenteam van vijfdeklasser Eindhoven AV en is de kans dat FC Twente twee van z’n spelbepalers verliest nog aanwezig. Geen vuiltje aan de lucht voor Ajax.

Dat lijkt tenminste zo, maar eigenlijk is er toch één groot zwak punt te vinden. Tien van de elf basis-posities zijn bezet door een goede speler die in de voetbalvisie van Frank de Boer past. Vermeer, Van der Wiel, Alderweireld, Vertonghen, Boilesen, Janssen, Eriksen, Boerrigter, Sigthorsson en Sulejmani kunnen allemaal perfect meekomen. Dan houden we nog één speler over, als we dit seizoen geen kampioen worden, komt dat doordat deze jongen in de basis staat, tot mijn grote spijt, is die jongen Siem de Jong.

De in Zwitserland geboren spits annex middenvelder maakte zijn debuut in 2007 en kreeg onder Martin Jol een belangrijke positie achter Pantelic toebedeeld, niet als aanvallende middenvelder, maar meer als tweede spits, zijn taak was duidelijk, hij moest in de gaten springen die de Serviër voor hem achterliet en Siem deed dat met verve en zijn attitude veroverde al snel de harten van de fans. Door zijn harde werken kreeg hij het volgende jaar een basisplaats op de 10 positie. Echter Pantelic was weg en hij moest zelf gaan voetballen. Onder Jol kreeg hij steevast een plaats op het middenveld toebedeeld, maar daar raakte hij geen pepernoot meer.

In de tweede seizoenshelft nam Frank de Boer het stokje over, Siem had het geluk dat Mounir El Hamdaoui het balletje liet vallen. Daarom kon Siem in de spits gaan spelen, iets wat hij aardig kan, zonder dat het ooit een nieuwe Bergkamp zal worden. In de zomerstop werd echter een nieuwe spits gehaald en gaf Siem aan dat hij constanter is op het middenveld.

Dit bewees Siem in de eerste drie wedstrijden (JC schaal meegerekend) heel duidelijk, Siem loopt constant achter de bal aan, Siem vertraagt constant het spel, Siem verspeeld constant de bal op een knullige manier en Siem laat constant zien dat hij het spel dat Frank de Boer wil spelen niet aan kan. Frank houdt van voetbal, wil het spel laten lopen, wil snelle pasjes zien en wil combinaties voorop hebben. De 22-jarige Siem is in zo’n systeem nooit een tussenstation.

Zelfs Jan-Joost van Gangelen kon ongetwijfeld zien dat we tegen De Graafschap veel beter gingen spelen met Anita op het middenveld. In de eerste helft gingen de aanvallen over rechts en telkens was het Siem die de bal te lang vast hield, of hem in de voeten van een tegenstander speelde en dan hebben we het nog niet eens gehad over zijn belabberde strafschop. In de tweede helft konden we frank en vrij voetballen doordat Janssen dichter bij de goal speelde en Eriksen op zijn natuurlijke positie (rechtspoot op rechts) speelde.

De wedstrijd tegen SC Heerenveen was overtuigend, maar een leek kon zien dat elke gevaarlijke aanval ontstond als Siem niet aan de bal kwam. Gingen de aanvallen wel over Siem, dan werd de bal al snel verspeeld. Alleen in de luchtduels is hij bruikbaar, maar hoe vaak krijg je luchtduels als aanvallende mid?

Siem is telkens de grote dissonant, en het is een kwestie van tijd voordat De Boer inziet dat het beter is om Anita of Serero als derde man op het middenveld te posteren, Serero zou dan direct de plaats van De Jong innemen, of Anita zou controlerend kunnen spelen, waardoor Janssen verder naar voren kan staan. Dat laatste heeft mijn voorkeur, omdat de positieve kanten van Janssen zo beter benut worden.

Het is heel erg jammer, maar voor de perfecte prof Siem de Jong, is het maximaal haalbare bij een succesvol Ajax een plek op de bank. Er is geen plaats meer voor de man die ons, als spits, naar het 30ste kampioenschap heeft geschoten. De enige vraag die rest is, hoe lang duurt het voordat de sympathieke voetballer zijn ogenschijnlijk eindeloze voorraad goodwill heeft opgebruikt?

Bobby Mostertman
Ook te volgen op Twitter

Urby snijdt zich danig in de vingers

donderdag, februari 10th, 2011

Milaan, de stad van de mode en de stad van de schandalen en het onbeperkte uitgaan. Een prachtige stad, ideaal voor een jonge miljonair, echter niet voor een miljonair die ook nog eens topsport beoefent, vraag het maar aan de gemiddelde Braziliaan die daar gevoetbald heeft. Stuk voor stuk zijn ze zichzelf en hun voetbalcarrière kwijtgeraakt in het wilde uitgaansleven. Op elke hoek wachten seks en intriges.

Midden in alle drukte bevindt zich een zaakwaarnemer. Aan zijn hand heeft hij een klein Amsterdammertje van Surinaamse afkomst die met grote ogen om zich heen kijkt. Zoiets heeft hij nog nooit gezien, het was alsof de wereld aan zijn voeten lag.

De jonge jongen kon zijn contract verlengen bij Ajax, Frank de Boer probeerde hem persoonlijk te overtuigen; hij zag in de talentvolle linkspoot de perfecte linksback. Als hij zijn contract verlengd had, zou hij zonder twijfel over twee jaar basisspeler zijn bij een internationale topclub, hij wilde wel, maar zijn voetbalvader/zaakwaarnemer zei tegen hem: ‘Nee Urby, je moet op eigen benen leren staan, vlieg uit.’

Zodoende tekende Urby bij AC Milan. Negen van de tien critici zeiden dat het niks ging worden. Ik twijfelde. Hij kan op de linksbackpositie een geweldenaar worden, hij hoeft niet goed te kunnen verdedigen, als hij maar lekker die aanvallende acties kan maken. Hij heeft een geweldig linkerbeen en heeft in Italië niet die vervelende directe tegenstander, omdat veel clubs daar met twee, of zelfs maar één spits spelen.

Zijn voetbalvader kwam echter weer met wat advies. ‘Urby, je moet je grenzen stellen, niet over je heen laten lopen, wat jij wilt zijn, dat kan je worden!’ En dus liep Urby naar zijn nieuwe trainer Massimiliano Allegri en zei : ‘Hey trainer, ik vind het niet leuk om in de verdediging te staan, dan moet ik zo ver naar het doel, ik vind het veel leuker om aan te vallen!’ Allegri reageerde snel en haalde de Catalaan Dídac Vilà naar de club.

Dom Urby! De enige positie waar je ook maar enigszins van nut kan zijn voor AC Milan weggeven aan een jochie van 21, dat kan toch niet! Denk je nou echt dat ze die anderhalf miljoen voor een aanvallende middenvelder gaan betalen? Nee joh, dat is een schijntje. Dat jij gehaald bent als versterking, betekent niet dat ze je ook op hoeven te stellen.

Verder bepaalt in Italië maar één persoon jouw positie, en dat is de hoofdcoach, en als iemand anders het al mag bepalen, dan ben jij dat niet, Urby. Dan zijn het altijd nog de maffiabazen die de club leiden.

Dus daar staat Urby in een stad waarin hij zo makkelijk kan verdwalen, hij houdt nog steeds krampachtig de hand van zijn zaakwaarnemer vast. Je had eerder los moeten laten, Urby. Nu is het te laat, nu word je betaald om de bank warm te houden.

Bobby Mostertman

Ook te vinden op VI.nl.