Midden in alle drukte bevindt zich een zaakwaarnemer. Aan zijn hand heeft hij een klein Amsterdammertje van Surinaamse afkomst die met grote ogen om zich heen kijkt. Zoiets heeft hij nog nooit gezien, het was alsof de wereld aan zijn voeten lag.

De jonge jongen kon zijn contract verlengen bij Ajax, Frank de Boer probeerde hem persoonlijk te overtuigen; hij zag in de talentvolle linkspoot de perfecte linksback. Als hij zijn contract verlengd had, zou hij zonder twijfel over twee jaar basisspeler zijn bij een internationale topclub, hij wilde wel, maar zijn voetbalvader/zaakwaarnemer zei tegen hem: ‘Nee Urby, je moet op eigen benen leren staan, vlieg uit.’

Zodoende tekende Urby bij AC Milan. Negen van de tien critici zeiden dat het niks ging worden. Ik twijfelde. Hij kan op de linksbackpositie een geweldenaar worden, hij hoeft niet goed te kunnen verdedigen, als hij maar lekker die aanvallende acties kan maken. Hij heeft een geweldig linkerbeen en heeft in Italië niet die vervelende directe tegenstander, omdat veel clubs daar met twee, of zelfs maar één spits spelen.

Zijn voetbalvader kwam echter weer met wat advies. ‘Urby, je moet je grenzen stellen, niet over je heen laten lopen, wat jij wilt zijn, dat kan je worden!’ En dus liep Urby naar zijn nieuwe trainer Massimiliano Allegri en zei : ‘Hey trainer, ik vind het niet leuk om in de verdediging te staan, dan moet ik zo ver naar het doel, ik vind het veel leuker om aan te vallen!’ Allegri reageerde snel en haalde de Catalaan Dídac Vilà naar de club.

Dom Urby! De enige positie waar je ook maar enigszins van nut kan zijn voor AC Milan weggeven aan een jochie van 21, dat kan toch niet! Denk je nou echt dat ze die anderhalf miljoen voor een aanvallende middenvelder gaan betalen? Nee joh, dat is een schijntje. Dat jij gehaald bent als versterking, betekent niet dat ze je ook op hoeven te stellen.

Verder bepaalt in Italië maar één persoon jouw positie, en dat is de hoofdcoach, en als iemand anders het al mag bepalen, dan ben jij dat niet, Urby. Dan zijn het altijd nog de maffiabazen die de club leiden.

Dus daar staat Urby in een stad waarin hij zo makkelijk kan verdwalen, hij houdt nog steeds krampachtig de hand van zijn zaakwaarnemer vast. Je had eerder los moeten laten, Urby. Nu is het te laat, nu word je betaald om de bank warm te houden.

Bobby Mostertman

Ook te vinden op VI.nl.

Waar de Amsterdammers afgelopen woensdag nog geholpen werden door de dienstdoende arbiter (Bas Nijhuis gaf twee discutabele pingels), kwam de hulp dit maal van Twentenaar Kenneth Perez, de oud-Ajacied miste in de eerste 20 minuten twee honderd procent kansen. Alleen voor de keeper kapte hij eerst een keer te veel naar buiten. Even later was het een kopbal alleen voor goal die moeilijker te missen dan te raken was, Kenneth miste wel en het bleef 0-0. In deze openingsfase werd vooral linksback Anita keer op keer uitgespeeld.

Na de van de Tukkers goede openingsfase, scoorde Ajacied Demy De Zeeuw in de 22ste minuut door middel van een schuiver van afstand, het ingrijpen van de Twentse verdediging laakte, waardoor Sander Boschker kansloos bleef, 1-0. Ajax bleef gaan, en gaan, en gaan. Felheid werd door de jongelingen tentoongesteld als nooit te voren, waar vroeger doorjagen een utopie leek, zaten Demy de Zeeuw en de zijne er dit maal elke seconde kort op. Zelfs de door menig Ajacied gehate linksback bloeide geweldig op, Vurnon Anita verdiende een pluim, want hij speelde in de overige zeventig minuten foutloos.

Iets te kort zelfs, want Jan Vertonghen blesseerde in het doelgebied Sander Boschker, waar een leek zelfs kon zien dat hij meteen gewisseld had moeten worden, liet McLaren de voormalige Ajaxdoelman gewoon staan. De coach zal zich die beslissing nog berouwen, want in de 44ste minuut profiteerde de thuisclub van de niet scherpe sluitpost. Eerst schoot aanvoerder Luis Suarez op de paal, de rebound van de bij vlagen ongrijpbare Gregory van der Wiel werd nog gekeerd, maar Pantelic kon de bal nog inglijden, een criticus als ik kan zich alleen maar afvragen of een fitte keeper de inbreng van de Serviër niet had gekeerd, desalniettemin, 2-0.

In de tweede helft kwam dan toch de wisselkeeper Cees Paauwe erin, hij kon niet voorkomen dat Ajax kans op kans creëerde, Luis Suarez wervelde, Gabri viel gretig in voor de geblesseerde Demy De Zeeuw, Pantelic bleek een goed aanspeelpunt en Dennis Rommedahl liet zijn hielen vaak zien als invaller voor de eveneens geblesseerde Urby Emanuelson. De Deen was de enige Ajacied die nog scoorde, uit een goede combinatie kon hij de ingevallen doelman kloppen, 3-0, saillant detail is dat de aan het begin van het seizoen afgeschreven Rasmus Lindgren een belangrijke rol speelde in deze aanval.

Ajax jaagde collectief Twente angst aan en had geen tegenstand te duchten, als je naar de ranglijst kijkt, mag het wonderlijk genoemd worden dat de Tukkers tweede staan en de Godenzonen derde. Op wilskracht, durf en kwaliteit werden de bezoekers van het kastje naar de muur gezonden. De Amsterdammers jaagden stuk voor stuk door op elke bal, Ajax was zo oppermachtig dat Martin Jol nieuwe aankop Nicolas Lodeiro met een gerust hart in kon brengen voor Pantelic. Het bleek geen verbetering, niet omdat de Uruguayaan slecht speelde, maar omdat een centraal aanspeelpunt gemist werd.

Toch kwam Ajax niet meer in de problemen, waarmee de afstand op FC Twente  tot zes punten verkleind wordt, mocht de club uit Enschede zo blijven spelen dan is het gat te dichten, ook PSV komt nog op bezoek in de ArenA, de Eindhovenaren hebben een voorsprong van negen punten op de club uit Amsterdam, maar na deze indrukwekkende vertoning, kan Ajax weer naar boven kijken. De koppositie lijkt niet meer haalbaar, maar de hoop is er toch weer, of dat ijdele hoop is, zal in de komende weken blijken.

Bobby Mostertman