Een tijd lang heb ik niks geschreven, nadat mijn laatste column flink wat stof op deed waaien, had ik er even geen zin in. Nu heeft een andere man, een veel groter man dan ik, een gigantische stofwolk geproduceerd. Ik heb het natuurlijk over Johan Cruijff. Allergieën spelen vrij snel op als columns over de ooit zo heilige Verlosser blijken te gaan tegenwoordig, want die zijn er genoeg.

Sommigen schetsen de voetbalkoning af als een seniele oude gek, want Ajax is Ajax niet meer, omdat voetbal voetbal niet meer is, das toch logisch? Sommigen denken nog steeds terug aan de perfectie (een ander woord is er niet) die de tegeltjeswijsheid-bedenker als voetballer in zijn voeten had. Ik weet eerlijk gezegd nog niet helemaal waar ik sta, een realist of romanticus, één zinnetje van een mede-Ajacied dreinde in mijn hoofd tijdens de wedstrijd tegen MVV.

“Een Ajacied wil niet winnen, een Ajacied wil beter zijn dan de tegenstander.” Heel lang heb ik hier over nagedacht. Hoe was het toen ik nog een jong jochie van 5 was? Werd ik verliefd op Ajax omdat het won, of werd ik Ajacied door de pure klasse die jonge jongens als Patrick Kluivert en de broertjes de Boer uitstraalden? Werd ik verliefd op Ajax omdat het in ’95 het kampioenenbal won, of omdat ze in de campagne van ’95-’96 Real Madrid totaal overklasten?

Feit blijft dat ze in de afgelopen drie Nederlandse wedstrijden door twee strafschoppen van Willem II wonnen, met 1-2 bij een wel heel erg matig Feyenoord drie punten weghaalden en met 5-0 MVV versloegen. Niet slecht qua cijfers, we staan eerste en zijn door in de beker, waar komt die nare nasmaak dan vandaan? Ondertussen werd het Champions League-duel tegen Real Madrid overigens wel verloren, maar ja, dat was maar een toetje, zo wordt dat tegenwoordig bekeken. Ajax speelt in Europa omdat het leuk is, niet omdat ze gaan winnen.

Het treffen tegen Real Madrid was pijnlijk, maar niet onverwacht. Alleen de vergelijking met ’95 is wel erg zuur. Het was alsof ik naar de zelfde wedstrijd keek, maar dan in spiegelbeeld. De Madrilenen speelden Ajax van de mat, waar het in ’95 makkelijk 0-4 had kunnen worden in Bernabéu, mochten de Ajacieden een andere JC op hun blote knieën danken dat het bij “maar” 2-0 bleef. Verliezen dat kan, maar zo vernederd worden en dan nog zegt de hoofdcoach “dit kan gebeuren”.

Wat? Dit kan helemaal niet gebeuren! Ajax hoeft niet te winnen, maar zo weggespeeld, zo gedeclasseerd worden. Bobby Haarms had alle spelers drie rondjes om het veld laten lopen. Ajax hoeft niet te winnen, maar we willen wel beter zijn! En daar ligt de kern van de zaak, wat heb je aan punten? Daar gaat het toch niet om, je wilt toch gewoon beter zijn? Het gaat om eer, om passie! Wij zijn Ajax verdomme, alom gevreesd in heel den landen en er is geen club die ons kan evenaren, ook niet dat nietige Madrid. Dat is de kern van de Ajax-leer.

Dat is het Ajax waar ik en zoveel Ajacieden verliefd op werden. Ik snap de pijn van de nog altijd heilige Johan heel goed, het doet pijn om Ajax te zien verliezen, maar het doet ook pijn om te zien dat we ploegjes als MVV en Willem II niet meer overklassen, maar wat is dan de oplossing? Een column is geen column zonder een oplossing, en dat doet Cruijff fout.

De oplossing is namelijk vrij simpel. Cruijff wordt co-trainer bij Ajax, hij begrijpt dat Emanuelson gewoon op linksback moet. Natuurlijk, hij kan niet verdedigen, maar sinds wanneer is het nodig om te verdedigen als je de bal hebt? En als je de bal niet hebt, kun je toch ook niet scoren? Hij snapt dat je met halve buitenspelers nergens komt, Jozefzoon gewoon in de basis.

De Jong, Enoh en De Zeeuw zijn natuurlijk heel erg leuke sobere spelers voor FC Twente, PSV en AZ, maar nee, bij ons moet je meer kunnen dan scoren of een bal afpakken. Geef mij maar Bouy, Eriksen en Anita, die laatste speelde toch wel erg goed op het middenveld tegen Jong Spanje. Oh, en El Hamdaoui blijft wel lekker in de spits, ik heb nog nooit een spits zo mooi naast zien schieten.

Martin Jol mag nog wel aanblijven, alleen al omdat hij zo heerlijk nonchalant zit bij de pers, dat is bravoure! Dat mag ik wel, alleen één ding, Martin. 2-0 verliezen van Real Madrid mag, maar dan wel omdat wij minstens 3 keer de lat hebben geraakt, 4 keer de paal haast omgeschoten hebben en omdat de scheids ons 2 overduidelijke pingels onthield. Anders vind ik trappen lopen op de tribune een goede oplossing!

Bobby Mostertman