Veel supporters vergelijken Ajax met liefde, een completere vergelijking zou gemaakt kunnen worden met religie.

Liefde is vergankelijk, wordt minder, verliest zijn glans, voor Ajax ga ik heel mijn leven door het vuur. Ajax blijft, terwijl scheidingen steeds meer voorkomend zijn. Eens Ajacied, altijd een Ajacied, Ajax zit in je bloed, niet alleen in je hart. Op Ajax wordt je niet verliefd, je wordt erin gezogen, door een vader die je elke zondag meesleept naar onze ovale kerk, een vriend die zo hartstochtelijk vertelt over onze Jezus, Johan Cruijff en zijn Judas Marco van Basten, of door een priester die op de televisie zijn kunsten vertoont.

Andere religies bestaan, PSV, Feyenoord, of internationaal Manchester of Real Madrid. Er zijn zelfs andere religies beïnvloed door de onze, kijk maar naar FC Barcelona. Atheïsten zijn er ook veel, sommigen verklaren je voor gek. Men vraagt ons wel eens, waarom blijven jullie gaan, zelfs als het zo slecht gaat? Ik geloof dat er meer is, dat zou menig gelovige zeggen of God heeft altijd een reden, een correcter antwoord zou wezen; het heeft geen reden, we komen omdat we niet anders kunnen. Zo zijn we opgevoed of we zijn het gewend. We blijven blind in Ajax geloven.

Jammer genoeg hebben we ook onze Geert Wildertjes. Derkssen, vd Gijp en nog veel meer televisiepersoonlijkheden zijn ons liever kwijt dan rijk. Terroristen zijn er eveneens, alleen wij noemen ze hooligans.

Net als gelovigen, beleeft iedereen Ajax anders, de één scandeert elke zondag liederen in ons gebedshuis, een ander bidt thuis voor de tv, weer een ander gelooft passief, hij heeft een voorkeur, maar het is hem geen levenstijl. De één neem het niet zo nauw, de ander bestudeert de Tora letter voor letter. De één volgt alles op wat onze paus predikt, de ander bekijkt alles kritisch. Al geloven ze hetzelfde, zorgt de andere belevenis ook in voetbal soms voor strubbelingen. Zo wordt er in de kerk altijd minachtend gedaan over teletekst-supporters.

Het laatste deel dat overeen komt is de onvoorwaardelijke liefde. Wij houden van onze rood-witte god. Ook al maken onze priesters fouten, verdedigen ze slecht uit, verliezen ze  punten tegen Timisoara en houdt NAC een punt over aan een ontmoeting,  ook al lijkt het soms of onze God niet meer bestaat. Wij blijven geloven, altijd. En vaak, als het op zijn slechtst gaat, dan geeft Hij weer een teken van leven, een teken dat Hij nooit is weggeweest, maar alleen als we blijven geloven.

Bobby Mostertman