Posts Tagged ‘feyenoord’

Terug op onze vaste stek

zondag, oktober 3rd, 2010

Je zou denken dat het moet wennen, die tweede plaats, maar voor elke Ajacied is het nog steeds een steek, een mes in het hart. Het enige aan de stand wat nog soelaas biedt, is dat het met degradatie-kandidaat Feyenoord altijd nog slechter gaat. Voor de rest zijn het barre tijden voor de Ajacied.

Vroeger gebeurde het ook wel eens dat we niet eerste stonden hoor, daar niet van, maar de wedstrijden waren toen nog leuk om naar te kijken. Tegenwoordig is het 90 minuten billenknijpen en stilletjes huilen. Ook Martin Jol weet dat niet te voorkomen, ook tegen FC Utrecht was het spel weer stroperig. Zelfs in de ArenA was Ajax niet de baas.

Normaal is het motto, alle ballen op Luis, wel succesvol, maar vandaag faalde de Uruguayaanse aanvoerder opzichtig. In de 6de minuut veroorzaakte Suarez met een domme, onnodige handsbal een penalty, waaruit Ricky van Wolfswinkel de 0-1 kon scoren. Dat was echter niet het enige, doordat hij maar geen positie koos, bracht hij de andere aanvallers in problemen en hij liet elke bal van zijn voet lopen.

Het enige wat hij wel goed deed, was appelleren. Elke keer dat de bal van zijn voet sprong, gingen die armen omhoog. Waarschijnlijk probeerde hij in de 6de minuut ook te appelleren. Op een gegeven moment begon het bijna grappig te worden, hij leek net een parodie op zichzelf. Altijd maar die handjes omhoog.

Die handen omhoog doen denken aan een andere speler, dan heb ik het natuurlijk over het duimpje van Pantelic, de sobere spits die geen verbeterd contract aangeboden kreeg, omdat dat teveel zou kosten. Voor vier miljoen werd hij vervangen door El Hamdaoui. Waarschijnlijk krijgt de Marokkaan ook een redelijk salaris binnen, wat de vraag oproept, waarom is Pantelic weg? De spits paste perfect in dit Ajax en mij kun je niet wijs maken dat hij in twee jaar 6 miljoen op wilde strijken.

Zijn vervanger El Hamdaoui past minder goed, Siem De Jong weet niet met hem samen te spelen en speelt veel minder dan achter Pantelic. Verder heeft Mounir zes goals gemaakt, maar als hij geleerd had de bal met de binnenkant te nemen, dan hadden dat er twaalf kunnen zijn. De voormalig AZ-speler probeert elke bal geforceerd mooi te nemen. Alsof het een persiflage op Bergkamp is, wat hij echter vergeet is dat Dennis Bergkamp nooit probeerde mooi te scoren, het was een gevoel. Hij scoorde mooi, omdat hij een fenomeen was, niet omdat hij mooi wilde scoren.

In het eerste kwartier werd het nog 0-2 ook, op de achterstand was niks af te dingen. Pas in de blessuretijd kon Ajax de aansluitingstreffer maken, het spel was de hele wedstrijd slecht, passes over twee meter kwamen regelmatig niet aan en geen enkele speler speelde goed. De aansluitingstreffer was ook niet uitgespeeld, het was een weergaloos afstandsschot van Siem de Jong. Tekenend voor de machteloosheid van Ajax was een schot van Gregory van der Wiel in de 87ste minuut. De rechtsback, die ook niet al te best speelde, schoot van afstand terwijl alle mogelijke paden naar het doel geblokkeerd werden, het schot ging naast.

Martin Jol bewees andermaal dat hij niet weet waar hij met dit Ajax heen wil. Hij posteerde Urby, die zo goed speelde op linksbuiten tegen Milan op linksback, waar is Daley Blind? Waar hij normaal te laat wisselt, greep hij nu wel bij rust in. Hij wisselde Eyong Enoh terecht voor Christian Eriksen, de Afrikaan had immers al geel. Waarom hij echter Rasmus Lindgren erin bracht voor Toby Alderweireld, Joost mag het weten.

In de tweede helft kwam ook Florian Jozefzoon erin voor de wederom matige Demy De Zeeuw. De hoofdcoach zette de talentvolle rechtspoot echter op LINKSbuiten. Een rechtspoot kan van links alleen naar binnen trekken, evenals een linkspoot (Miralem Sulejmani) vanaf rechts. Centraal stonden nog steeds Luis Suarez en Mounir El Hamdaoui. Daarachter stonden Siem de Jong en Christian Eriksen. Dat betekent dus dat er op dat moment ZES spelers stonden, die door het centrum aanvielen.

Zelfs Theo Reitsma kan dan zien, dat je niet gaat winnen. De commentator paste zich moeiteloos aan aan het niveau. Toen de blessuretijd begon zei de Velzenaar: “Vier minuten, dat kun je toch een hand vol noemen. Nee, dat kun je geen hand vol noemen, het is veel, dat wel.” Drie partijen waren dus slecht, wij verliezen thuis met 1-2, ondanks dat Siem een prachtige treffer maakte. Jol reageerde zoals altijd nuchter, ik zou graag eens hebben dat hij gewoon zegt dat het vreselijk slecht is, maar nee, hij praat het weer goed.

Waar sta je dan als Ajacied? Tja, jouw team heeft het doelpunt van de week gescoord, je staat weer tweede, weer met lege handen en Suarez appelleert nog steeds.

Bobby Mostertman

Hetgeen dat Cruijff vergat.

donderdag, september 23rd, 2010

Een tijd lang heb ik niks geschreven, nadat mijn laatste column flink wat stof op deed waaien, had ik er even geen zin in. Nu heeft een andere man, een veel groter man dan ik, een gigantische stofwolk geproduceerd. Ik heb het natuurlijk over Johan Cruijff. Allergieën spelen vrij snel op als columns over de ooit zo heilige Verlosser blijken te gaan tegenwoordig, want die zijn er genoeg.

Sommigen schetsen de voetbalkoning af als een seniele oude gek, want Ajax is Ajax niet meer, omdat voetbal voetbal niet meer is, das toch logisch? Sommigen denken nog steeds terug aan de perfectie (een ander woord is er niet) die de tegeltjeswijsheid-bedenker als voetballer in zijn voeten had. Ik weet eerlijk gezegd nog niet helemaal waar ik sta, een realist of romanticus, één zinnetje van een mede-Ajacied dreinde in mijn hoofd tijdens de wedstrijd tegen MVV.

“Een Ajacied wil niet winnen, een Ajacied wil beter zijn dan de tegenstander.” Heel lang heb ik hier over nagedacht. Hoe was het toen ik nog een jong jochie van 5 was? Werd ik verliefd op Ajax omdat het won, of werd ik Ajacied door de pure klasse die jonge jongens als Patrick Kluivert en de broertjes de Boer uitstraalden? Werd ik verliefd op Ajax omdat het in ’95 het kampioenenbal won, of omdat ze in de campagne van ’95-’96 Real Madrid totaal overklasten?

Feit blijft dat ze in de afgelopen drie Nederlandse wedstrijden door twee strafschoppen van Willem II wonnen, met 1-2 bij een wel heel erg matig Feyenoord drie punten weghaalden en met 5-0 MVV versloegen. Niet slecht qua cijfers, we staan eerste en zijn door in de beker, waar komt die nare nasmaak dan vandaan? Ondertussen werd het Champions League-duel tegen Real Madrid overigens wel verloren, maar ja, dat was maar een toetje, zo wordt dat tegenwoordig bekeken. Ajax speelt in Europa omdat het leuk is, niet omdat ze gaan winnen.

Het treffen tegen Real Madrid was pijnlijk, maar niet onverwacht. Alleen de vergelijking met ’95 is wel erg zuur. Het was alsof ik naar de zelfde wedstrijd keek, maar dan in spiegelbeeld. De Madrilenen speelden Ajax van de mat, waar het in ’95 makkelijk 0-4 had kunnen worden in Bernabéu, mochten de Ajacieden een andere JC op hun blote knieën danken dat het bij “maar” 2-0 bleef. Verliezen dat kan, maar zo vernederd worden en dan nog zegt de hoofdcoach “dit kan gebeuren”.

Wat? Dit kan helemaal niet gebeuren! Ajax hoeft niet te winnen, maar zo weggespeeld, zo gedeclasseerd worden. Bobby Haarms had alle spelers drie rondjes om het veld laten lopen. Ajax hoeft niet te winnen, maar we willen wel beter zijn! En daar ligt de kern van de zaak, wat heb je aan punten? Daar gaat het toch niet om, je wilt toch gewoon beter zijn? Het gaat om eer, om passie! Wij zijn Ajax verdomme, alom gevreesd in heel den landen en er is geen club die ons kan evenaren, ook niet dat nietige Madrid. Dat is de kern van de Ajax-leer.

Dat is het Ajax waar ik en zoveel Ajacieden verliefd op werden. Ik snap de pijn van de nog altijd heilige Johan heel goed, het doet pijn om Ajax te zien verliezen, maar het doet ook pijn om te zien dat we ploegjes als MVV en Willem II niet meer overklassen, maar wat is dan de oplossing? Een column is geen column zonder een oplossing, en dat doet Cruijff fout.

De oplossing is namelijk vrij simpel. Cruijff wordt co-trainer bij Ajax, hij begrijpt dat Emanuelson gewoon op linksback moet. Natuurlijk, hij kan niet verdedigen, maar sinds wanneer is het nodig om te verdedigen als je de bal hebt? En als je de bal niet hebt, kun je toch ook niet scoren? Hij snapt dat je met halve buitenspelers nergens komt, Jozefzoon gewoon in de basis.

De Jong, Enoh en De Zeeuw zijn natuurlijk heel erg leuke sobere spelers voor FC Twente, PSV en AZ, maar nee, bij ons moet je meer kunnen dan scoren of een bal afpakken. Geef mij maar Bouy, Eriksen en Anita, die laatste speelde toch wel erg goed op het middenveld tegen Jong Spanje. Oh, en El Hamdaoui blijft wel lekker in de spits, ik heb nog nooit een spits zo mooi naast zien schieten.

Martin Jol mag nog wel aanblijven, alleen al omdat hij zo heerlijk nonchalant zit bij de pers, dat is bravoure! Dat mag ik wel, alleen één ding, Martin. 2-0 verliezen van Real Madrid mag, maar dan wel omdat wij minstens 3 keer de lat hebben geraakt, 4 keer de paal haast omgeschoten hebben en omdat de scheids ons 2 overduidelijke pingels onthield. Anders vind ik trappen lopen op de tribune een goede oplossing!

Bobby Mostertman

De Ajax-evangelie

maandag, januari 18th, 2010

Veel supporters vergelijken Ajax met liefde, een completere vergelijking zou gemaakt kunnen worden met religie.

Liefde is vergankelijk, wordt minder, verliest zijn glans, voor Ajax ga ik heel mijn leven door het vuur. Ajax blijft, terwijl scheidingen steeds meer voorkomend zijn. Eens Ajacied, altijd een Ajacied, Ajax zit in je bloed, niet alleen in je hart. Op Ajax wordt je niet verliefd, je wordt erin gezogen, door een vader die je elke zondag meesleept naar onze ovale kerk, een vriend die zo hartstochtelijk vertelt over onze Jezus, Johan Cruijff en zijn Judas Marco van Basten, of door een priester die op de televisie zijn kunsten vertoont.

Andere religies bestaan, PSV, Feyenoord, of internationaal Manchester of Real Madrid. Er zijn zelfs andere religies beïnvloed door de onze, kijk maar naar FC Barcelona. Atheïsten zijn er ook veel, sommigen verklaren je voor gek. Men vraagt ons wel eens, waarom blijven jullie gaan, zelfs als het zo slecht gaat? Ik geloof dat er meer is, dat zou menig gelovige zeggen of God heeft altijd een reden, een correcter antwoord zou wezen; het heeft geen reden, we komen omdat we niet anders kunnen. Zo zijn we opgevoed of we zijn het gewend. We blijven blind in Ajax geloven.

Jammer genoeg hebben we ook onze Geert Wildertjes. Derkssen, vd Gijp en nog veel meer televisiepersoonlijkheden zijn ons liever kwijt dan rijk. Terroristen zijn er eveneens, alleen wij noemen ze hooligans.

Net als gelovigen, beleeft iedereen Ajax anders, de één scandeert elke zondag liederen in ons gebedshuis, een ander bidt thuis voor de tv, weer een ander gelooft passief, hij heeft een voorkeur, maar het is hem geen levenstijl. De één neem het niet zo nauw, de ander bestudeert de Tora letter voor letter. De één volgt alles op wat onze paus predikt, de ander bekijkt alles kritisch. Al geloven ze hetzelfde, zorgt de andere belevenis ook in voetbal soms voor strubbelingen. Zo wordt er in de kerk altijd minachtend gedaan over teletekst-supporters.

Het laatste deel dat overeen komt is de onvoorwaardelijke liefde. Wij houden van onze rood-witte god. Ook al maken onze priesters fouten, verdedigen ze slecht uit, verliezen ze  punten tegen Timisoara en houdt NAC een punt over aan een ontmoeting,  ook al lijkt het soms of onze God niet meer bestaat. Wij blijven geloven, altijd. En vaak, als het op zijn slechtst gaat, dan geeft Hij weer een teken van leven, een teken dat Hij nooit is weggeweest, maar alleen als we blijven geloven.

Bobby Mostertman