Posts Tagged ‘eriksen’

De achilleshiel van dit Ajax

dinsdag, augustus 16th, 2011

De gemiddelde Ajacied heeft niks te klagen over de eerste wedstrijden van het drie sterren dragende Ajax. De eerste wedstrijd (uit tegen de Graafschap) werd met 1-4 gewonnen en Heerenveen werd in de ArenA met 5-1 bij vlagen weggetikt, zelfs zonder aanvoerder Jan Vertonghen. Nieuwe aankopen Boerrigter en Sigthorsson passen perfect in het spel en Sulejmani begint weer zijn oude niveau te halen. Daarnaast speelt PSV inmiddels op hetzelfde niveau als het seniorenteam van vijfdeklasser Eindhoven AV en is de kans dat FC Twente twee van z’n spelbepalers verliest nog aanwezig. Geen vuiltje aan de lucht voor Ajax.

Dat lijkt tenminste zo, maar eigenlijk is er toch één groot zwak punt te vinden. Tien van de elf basis-posities zijn bezet door een goede speler die in de voetbalvisie van Frank de Boer past. Vermeer, Van der Wiel, Alderweireld, Vertonghen, Boilesen, Janssen, Eriksen, Boerrigter, Sigthorsson en Sulejmani kunnen allemaal perfect meekomen. Dan houden we nog één speler over, als we dit seizoen geen kampioen worden, komt dat doordat deze jongen in de basis staat, tot mijn grote spijt, is die jongen Siem de Jong.

De in Zwitserland geboren spits annex middenvelder maakte zijn debuut in 2007 en kreeg onder Martin Jol een belangrijke positie achter Pantelic toebedeeld, niet als aanvallende middenvelder, maar meer als tweede spits, zijn taak was duidelijk, hij moest in de gaten springen die de Serviër voor hem achterliet en Siem deed dat met verve en zijn attitude veroverde al snel de harten van de fans. Door zijn harde werken kreeg hij het volgende jaar een basisplaats op de 10 positie. Echter Pantelic was weg en hij moest zelf gaan voetballen. Onder Jol kreeg hij steevast een plaats op het middenveld toebedeeld, maar daar raakte hij geen pepernoot meer.

In de tweede seizoenshelft nam Frank de Boer het stokje over, Siem had het geluk dat Mounir El Hamdaoui het balletje liet vallen. Daarom kon Siem in de spits gaan spelen, iets wat hij aardig kan, zonder dat het ooit een nieuwe Bergkamp zal worden. In de zomerstop werd echter een nieuwe spits gehaald en gaf Siem aan dat hij constanter is op het middenveld.

Dit bewees Siem in de eerste drie wedstrijden (JC schaal meegerekend) heel duidelijk, Siem loopt constant achter de bal aan, Siem vertraagt constant het spel, Siem verspeeld constant de bal op een knullige manier en Siem laat constant zien dat hij het spel dat Frank de Boer wil spelen niet aan kan. Frank houdt van voetbal, wil het spel laten lopen, wil snelle pasjes zien en wil combinaties voorop hebben. De 22-jarige Siem is in zo’n systeem nooit een tussenstation.

Zelfs Jan-Joost van Gangelen kon ongetwijfeld zien dat we tegen De Graafschap veel beter gingen spelen met Anita op het middenveld. In de eerste helft gingen de aanvallen over rechts en telkens was het Siem die de bal te lang vast hield, of hem in de voeten van een tegenstander speelde en dan hebben we het nog niet eens gehad over zijn belabberde strafschop. In de tweede helft konden we frank en vrij voetballen doordat Janssen dichter bij de goal speelde en Eriksen op zijn natuurlijke positie (rechtspoot op rechts) speelde.

De wedstrijd tegen SC Heerenveen was overtuigend, maar een leek kon zien dat elke gevaarlijke aanval ontstond als Siem niet aan de bal kwam. Gingen de aanvallen wel over Siem, dan werd de bal al snel verspeeld. Alleen in de luchtduels is hij bruikbaar, maar hoe vaak krijg je luchtduels als aanvallende mid?

Siem is telkens de grote dissonant, en het is een kwestie van tijd voordat De Boer inziet dat het beter is om Anita of Serero als derde man op het middenveld te posteren, Serero zou dan direct de plaats van De Jong innemen, of Anita zou controlerend kunnen spelen, waardoor Janssen verder naar voren kan staan. Dat laatste heeft mijn voorkeur, omdat de positieve kanten van Janssen zo beter benut worden.

Het is heel erg jammer, maar voor de perfecte prof Siem de Jong, is het maximaal haalbare bij een succesvol Ajax een plek op de bank. Er is geen plaats meer voor de man die ons, als spits, naar het 30ste kampioenschap heeft geschoten. De enige vraag die rest is, hoe lang duurt het voordat de sympathieke voetballer zijn ogenschijnlijk eindeloze voorraad goodwill heeft opgebruikt?

Bobby Mostertman
Ook te volgen op Twitter

Martin Jol wordt voor schut gezet

maandag, januari 17th, 2011

In een maand kan veel veranderen, zo ook bij Ajax. Sinds Jol weg is bij de Amsterdammers is de sfeer totaal omgeslagen. Na maanden van pessimisme is elke berichtgeving over de club ineens positief. Het verschil tussen het Ajax van Martin Jol en het Ajax van Frank de Boer is als het verschil tussen dag en nacht.

Waar Jol in zijn laatste weken klaagde over het gebrek aan buitenspelers, bewijst Frank de Boer dat Ajax wel degelijk buitenspelers heeft. Ebecilio maakt wonderbaarlijke sprongen en Sulejmani speelde de laatste officiële wedstrijden beter dan onder Jol ooit het geval was.

Waar Martin Jol vooral worstelde met het 4-3-3 systeem van de club, speelt Ajax onder Frank de Boer een nieuw systeem, ook 4-3-3, maar een 4-3-3 waar de flankspelers vaker naar binnen trekken. Een linkspoot rechts en een rechtspoot links, om zo gevaarlijk en doelgericht mogelijk te zijn. Een goed voorbeeld daarvan internationaal is FC Barcelona, maar de Boer voert het nog een stapje verder door.

Ook jongeling Christian Eriksen speelt daarin een belangrijke rol, de jonge Deen kon bij Martin Jol maar mondjesmaat rekenen op speeltijd en als hij dan eens speelde, dan was dat vaak op linkshalf, of als buitenspeler. Frank de Boer gooit hem compleet volgens de Ajax-leer voor de leeuwen en dat loont, Eriksen laat zien dat hij een klassieke “tien” is, en bewijst dat hij het niveau van de Eredivisie aan kan.

Afgelopen maanden worstelde Martin Jol veel met de ego’s in het team, Suarez en El Hamdaoui konden niet samenwerken, en de verbindende factor, Marko Pantelic, was weg. Frank de Boer blijkt de nieuwe verbindende factor, want het credo één voor allen, allen voor één lijkt weer op te gaan. Iedereen lijkt weer te beseffen dat hard werken de basis is voor succes. Vooral de naar binnen trekkende buitenspelers leveren veel arbeid. Dat Ajax onder Martin Jol afhankelijk was van een middelmatige spits als Pantelic mag toch als opzienbarend beschreven worden.

Nog belangrijker is echter dat het plezier terug is, als de jongens het (trainings-)veld op stappen, zie je dat ze er zin in hebben en voor niemand bang zijn. De Ajax-cultuur is weer terug, dankzij een trainer die Ajax leeft en ademt. Een beginnende trainer die tot nu toe ervaren oefenmeester Jol voor schut zet.

Frank de Boer snapt de clubcultuur en evenals de supporters is hij pas tevreden wanneer er gewonnen wordt MET goed voetbal. Ook is hij niet bang dat te uiten in de media. In tegenstelling tot de Haagse Jol die zijn laatste weken vooral de fouten van de spelers probeerde goed te praten, zijn gelaten houding aan het einde van zijn Ajax-carrière zorgde voor veel irritatie, als je neutraal kunt reageren wanneer je thuis verliest van, met alle respect, ADO Den Haag, dan ben je geen Ajax-coach.

Ook de transferperiode verloopt tot nog toe beter. Onder Martin Jol werden afgelopen zomer El Hamdaoui, Mido, Tainio en Ooijer binnengehaald, alleen Mounir El Hamdaoui heeft een kleine kans om echt een rol van betekenis te gaan spelen, mits hij zich aan het teambelang leert te schikken. De anderen houden of hielden slechts de jeugd op.

Onder Frank de Boer is alleen nog maar Toivomaki (red. een negentienjarige Finse rechtsback) gehaald en heeft Ajax schijnbaar interesse in Kadlec (red. een Tsjechische spits van 18), waar veel supporters nu al lyrisch over zijn, dat geeft maar weer weer hoe de publieke opinie is omgeschakeld. Ik kan geen oordeel vellen over deze spelers. Ik heb immers alleen Youtube-filmpjes gezien van beiden en die zeggen gemiddeld evenveel over de kwaliteiten van een voetballer als een pornofilm over de originele cupmaat van de “actrices”, maar persoonlijk vind ik het toch zeer positief dat er weer gekeken wordt naar jonge talenten in plaats van de oude garde van Mino Raiola.

Als Frank de kans krijgt om rustig te bouwen aan dit elftal, weet ik zeker dat er over een paar jaar weer een elftal staat dat teams binnen en buiten Nederland nachtmerries bezorgt. Het blijft echter de vraag of de achterban positief gestemd blijft als er ook eens verloren wordt. De tijd zal het leren, 3 zwaluwen maken geen zomer, maar als er nog een paar bij komen, dan kun je de winterse periode toch wel vaarwel zeggen. Hopelijk stijgt er na de klassieker weer één op.

Bobby Mostertman

Ajax bekert door

woensdag, januari 27th, 2010

Eindelijk dacht ik op deze site de loftrompet af te kunnen steken. In de 81ste minuut leek Ajax zonder moeite NEC uit de beker te gooien. In de eerste helft had Demy De Zeeuw de score geopend voor Ajax. De Amsterdammers speelden niet geweldig, maar ze waren wel veel beter. Dennis Rommedahl speelde een geweldige wedstrijd op rechts, vanwaar hij ook de assist op de treffer gaf. Eigenlijk was het verwonderlijk dat het in de 81ste minuut nog maar 1-0 stond, want Gabor Babos moest zijn ploegje meerdere malen redden. In de 58ste minuut had NEC’er Heubach ook nog eens een (makkelijk gegeven) tweede gele kaart gekregen. Het kon niet meer mis gaan! Maar zoals het meestal is, als iets niet meer mis kan gaan, gaat het dat toch.

In de 82ste minuut viel de gelijkmaker van Vleminckx uit de lucht, na deze treffer verdedigde Ajax als het vroegere Brazilië, maar waar dat Brazilië slecht verdedigen kon permitteren door een goede aanvalslinie, viel Ajax aan als Luxemburg. Vooral voor thuisdebutant Eriksen zal dat hard aangekomen zijn, want hij miste bij 1-0 stand een gigantische kans op een prachtige voorzet van Rommedahl. Na deze treffer was de beste speler met een Ajax-contract geen Ajacied, Jeffrey Sarpong die op huurbasis voor NEC uitkwam was namelijk een plaag voor de Ajax-defensie. Hij en de negen anderen uit Nijmegen, zetten de elf Amsterdammers onder druk. Van een kans op een treffer was geen sprake, zonder aanvoerder Suarez (geschorst), maakte Ajax een troosteloze indruk, verlenging moest uitkomst bieden.

Tot verbazing van de bezoekende supporters kon vd Eijden in die verlenging de voorsprong erin koppen, 1-2. NEC leek door te bekeren, het kon niet meer mis gaan! Maar, zoals het meestal is, als iets niet meer mis kan gaan, gaat het dat toch. Toby Alderweireld scoorde negen minuten voor het fluitje de gelijkmaker, 2-2. In de 113de minuut bewees Jeffrey Sarpong zijn clubje toch nog een goede dienst, hij kreeg namelijk een domme (deze was wel terecht) tweede gele kaart, waardoor NEC met negen man kwam te staan. Een minuutje later werkte invaller Siem De Jong knap de 3-2 tegen de touwen. Daarna konden de negen man bezoekers geen vuist meer maken, Ajax kreeg nog wel wat kansjes, maar net als in de eerste twee helften, benutten de Amsterdammers deze te weinig.

Ajax wint zonder zijn aanvoerder, maar overtuigend was het allerminst.

Bobby Mostertman